Uykusuz geceler çoğu zaman bir eksiklik gibi görülür. Ertesi günün yorgunluğu, yarım kalan
dinlenme, zihinde durmadan dönen düşünceler…
Modern hayat bize uykuyu mutlak bir gereklilik, uykusuzluğu ise mutlaka düzeltilmesi gereken bir sorun gibi öğretir. Oysa bazı geceler vardır ki uyuyamamak bir problem değil, insanın kendisiyle yüzleşmesi için verilen sessiz bir davettir.
Gecenin dinginliği, gündüzün gürültüsünde bastırılan iç sesimizi daha anlaşılır kılar; insan, uzun zaman sonra kendisiyle baş başa kalır.
Alaçatı’da geceler bu daveti daha açık yapar. Rüzgârın taş sokaklardan usulca geçişi, kapalı
dükkânların önünde biriken sessizlik, denizden gelen o tanıdık serinlik…
Böyle bir gecede yatakta dönüp durmak yerine kalkıp okuma odasına geçtim. Ev suskundu. Sokaktan gelen en ufak ses bile olduğundan daha belirgindi. Saatlerin yavaşladığı, zamanın acele etmediği o tanıdık gece hâli her yeri sarmıştı.
Raflardaki kitaplar her zamanki gibi yerli yerindeydi; ama bu kez onlara bakışım farklıydı.
Bir kitabı seçmeye çalıştığımı sanıyordum, oysa seçmeye çalıştığım şey kendi ruh hâlimdi.
Hangi sayfa o an içimdeki boşluğa dokunacaktı? Hangi cümle, Alaçatı’nın gece sessizliğiyle
birleşip beni durup düşünmeye zorlayacaktı?
Kitaplar bazen bilgi vermez; sadece eşlik eder. Okumak her zaman öğrenmek değildir. Bazen
insan, düşüncelerine bir sandalye çekmek ister. Onları susturmak değil, acele ettirmeden
dinlemek ister. Sayfalar ağır ağır çevrildikçe şunu fark ettim: Mesele uykusuzluk değildi.
Mesele, gün içinde ertelenen duraklama ihtiyacıydı.
Bastırılan sorular, yarım bırakılan duygular ve söylenemeyen cümleler, gecenin sessizliğinde kendilerine alan buluyordu. Geceler bu yüzden gündüzden daha dürüsttür. Gündüzleri çoğu zaman yetişiriz; işe, hayata, insanlara…
Konuşuruz, susarız, idare ederiz, bazen de rol yaparız. Kalabalıklar içinde kendimizi ertelemeyi öğreniriz. Oysa Alaçatı geceleri insanı olduğu gibi bırakır. Kimseye yetişme zorunluluğu yoktur, kimseye bir şey kanıtlama ihtiyacı yoktur. Sadece sen varsındır ve zihninden geçenler. Saklanacak bir kalabalık yoktur; maskeler, rüzgârın eşliğinde sessizce
düşer.
Belki de bu yüzden bazı geceler uyumayız. Çünkü zihnimiz henüz susmamıştır. Çünkü
kendimize ayıracak vakit, ancak herkes sustuğunda başlar. Uykusuzluk her zaman bir eksiklik
değildir; bazen insanın kendisiyle baş başa kalabildiği, en gerçek hâliyle karşılaştığı nadir
anlardır. Ve belki de insan, kim olduğunu en çok Alaçatı’nın bu sessiz, rüzgârlı gecelerinde
hatırlar.
Kalın sağlıcakla..
Sayfa başına git